Համո Սահյան

Պապը
էջ 8

Իմպապը տնկել է
Մեր գյուղի շիվերը,
Իմ պապը պայտել է
Մեր գյուղի ձիերը:
Իմ պապը մեր գյուղի
Պատերը շարել է
Եվ բոլոր կամերը
Մեն-մենակ քարել է:
Ջրել է իր այգին,
Ու մարգը բահել է,
Եվ արդար քրտինքով
Իր տունը պահել է:
Իմ պապը վարել է,
Իմ պապը ցանել է,
Իսկ հնձի ժամանակ
Ձեռքի մեջ մանգաղի
Դաստակը ցավել է:
Իմ պապը հողի հետ
Խորհել ու խոսել է,
Ամպի հետ արտասվել,
Ջրի հետ հոսել է…
Մի օր էլ, երբ հանկարծ
Ծալվել են ծնկները,
Զարմանքից քարացել,
Ամոթից շիկնել է:
Թողել է նա մաճը
Եվ շունչը պահել է,
Եվ հետո քրտինքը
Ճակատին պաղել է:
Եվ պապը ակոսում
Պառկել ու քնել է,
Խառնվել այն հողին,
Որ իրեն սնել է:

Մաշված այն կածանի
էջ 20

Քարափների կողին ու ծնկների վրա:
Իմ առաջին սիրո առասպելը մնաց
Առուների կապույտ շրթունքների վրա:

Հիմա, երբ հոգնած կամ հարբած եմ լինում՝
Ամպի նման նստած բարձունքների վրա,-
Առուներ ու կածան հանկարծ լաց են լինում
Իմ այն մաքրամաքուր արցունքների վրա:

Եզը
էջ 7
Մի մեծ գերդաստան նրա հույսին էր,
Գարունը բացվեր` լուծը ուսին էր,
Ճակատին շարմաղ լիալուսին էր,
Եզն այսպիսին էր:
Եզը գութանի գութն ու գրգիռն էր,
Ոգու կորովն ու արյան թրթիռն էր,
Ուղեծիր հանող նրա հրթիռն էր...
Ճակատագիրն էր:
Եթե բախտը կար, եզը միջուկն էր,
Օջախի ծուխն էր, նախիրի շուքն էր,
Նա շինականի միակ նեցուկն էր,
Նրա բազուկն  էր:
Երբ որ ճիպոտը կողին  շաչում էր,
Նա ինքն իրենից բուսնում, աճում էր,
Ինքն իրեն տիրում ու նվաճում էր,
Եզ էր, քաշում էր:
Եզան կերածը դարման ու սեզ էր.
Ինքը բարության քայլող մի դեզ էր,
Համառ էր, բայց և խոնարհ ու հեզ էր,
Ինչ աներ, եզ էր:
Օրը թեքվում է, ու ես մթնում եմ,
Ե'րգ իմ, գութա'ն իմ, ե'զ եմ, քրտնում եմ,
Ինքս իմ ստվերից մեկ-մեկ խրտնում եմ,
Բայց դեռ տքնում եմ...

Ինչից է որ Հայաստանում
էջ 24
Ինչից է որ Հայաստանում
Ջրերը չեն հանգստանում
Այլ քարե-քար ընկած այսպես,
Հնուց ի վեր, գժվածի պես,
Շարաչում են կիրճերն ի վար,
ԵՎ ճչում են տագնապահար:

-Ինչպե՞ս, ինչպե՞ս հանգստանան
Երբ հայրենի լեռների մեջ
Նրանք չունեն ապաստարան...
ԵՎ գնում են ապաստանում
Հեռու՜-հեռու՜ տափաստանում:

Ժողովրդական Արվեստի թանգարան

Տես այստեղ

Я Себастаци

Пасха

Древнее время[править | править вики-текст]

Песах (еврейская Пасха) в иудаизме празднуется в память Исхода изЕгипта^[6]. Название праздника Пе́сах (ивр. ‏פסח‏‎‎‎) — «миновал», «прошёл мимо» связано с событием, когда, совершая последнюю из десяти казней египетских, Бог убил в Египте всех первых по старшинству детей, и у людей и у животных, кроме первенцев иудеев, жилище которых он различил по условному знаку (крови агнца на косяке двери) и прошёл мимо:

А Я в сию самую ночь пройду по земле Египетской и поражу всякого первенца в земле Египетской, от человека до скота, и над всеми богами Египетскими произведу суд. Я Господь. И будет у вас кровь знамением на домах, где вы находитесь, и увижу кровь и пройду мимо вас, и не будет между вами язвы губительной, когда буду поражать землю Египетскую. И да будет вам день сей памятен, и празднуйте в оный праздник Господу во все роды ваши; как установление вечное празднуйте его.Исх. 12:12-30

В память об этих событиях в Иерусалиме предписывалось совершить ритуальное заклание однолетнего ягнёнкамужского пола, без порока, которого следовало испечь на огне и съесть полностью, не преломив костей, сопресноками (мацой) и горькими травами в семейном кругу в течение пасхальной ночи (Исх. 12:1-28, Чис. 9:1-14). После разрушения Храма в Иерусалиме ритуальное заклание стало невозможным, поэтому во исполнениебиблейского предписания иудеи в Песах едят опресноки и горькие травы^[7].

Раннее христианство[править | править вики-текст]

Воскресение. Символическое изображение. Крышка саркофага.Музей Пио-Кристиано, Ватикан

После Пятидесятницы христиане начали совершать первые богослуженияЕвхаристии, посвященные воспоминанию смерти Иисуса Христа. Литургиисовершались как Тайная Вечеря — Пасха страданий, связанная с Крестной смертью. Таким образом, Пасха стала первым и главным христианским праздником, обуславливающим как богослужебный устав Церкви, так ивероучительную сторону христианства^{[источник?]}.

Епифаний Кипрский полагал, что Пасха особым образом праздновалась укоринфян, так как апостол Павел писал им: «Пасха наша, Христос, заклан за нас. Посему станем праздновать (έοσταζωμεν) не со старою закваскою…» (1Кор. 5:7). По мнению современных исследователей, эти слова апостола не дают основания утверждать, что у коринфян существовал при апостолах особый праздник Пасхи, так как ближайшие к апостолам отцы церкви не упоминают о каком бы то ни было годичном празднике Пасхи, празднуемом в один специально избранный период или день^{[источник?]}.

Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ

Հայաստանի ազային պատկերասրահ

Տես այստեղ

Եղիշե չարենց «Պոեզոզուռնա» գրքից

ԵՐԵՎԱՆ

Ես ոչի՛նչ, ոչի՛նչ չգիտեմ։

Բայց կարող եմ ես, պոետ,
Երգերիս մատներով երկաթե
Ձեր կակուղ սրտերը շոյել։
Կարող եմ, եթե սիրտս ուզե,
Կտրելով վերստեր անթիվ,
Երկարել դեպի սիրտը ձեր
Տողերիս լուսե գերանդին։
Ես կարող եմ, որպես նետաղեղ,
Թե կուզեք՝ ե՛րգս թեքել
Եվ թողնել, որ նա, հոտավետ,
Ձեր դեմքին երազներ թքե...

Բայց ի՞նչ,
Ի՞նչ դրանից...
Միևնույնն է՝ սրտիս կիջնի
Ձանձրույթը, որպես գրանիտ
Ու թախիծը՝ պար ու դժնի։

Օ, գիտեմ, որ սիրտս հետո,
Որպես հին մի, բեկված Թերսիդես—
Իր թունոտ բողոքի նետով
Զարկելու է թե ինձ, թե ձեզ...